ALEKSANDAR GAJOVIĆ – Pravila igre (Prikaz knjige)
Aleksandar Gajović (rođen u Beogradu, 26. decembra 1951. godine) novinar je, urednik, publicista i autor sa višedecenijskim iskustvom u štampanim i elektronskim medijima. Jedan od onih stvaralaca koji su aktivno učestvovali u oblikovanju domaće medijske, muzičke i kulturne scene druge polovine 20. i početka 21. vijeka. Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu, ali je profesionalni put vrlo rano usmjerio ka novinarstvu, medijima i kulturi.
Tokom karijere bio je saradnik i urednik u kući “Politika“, gde je radio u “Politici ekspres“, a 1987. godine imenovan je za glavnog i odgovornog urednika časopisa “Pop-rok“, jednog od najuticajnijih muzičkih listova tog vremena. Nešto kasnije, pokrenuo je i uređivao časopis “Huper“, a bio je i glavni urednik lista “Svet kompjutera“, čime je ostavio trag i u oblasti tehnološkog i popularno-naučnog novinarstva.
Početkom devedesetih godina, bio je dio tima koji je osnovao i programski utemeljio RTV “Politika“, gdje je obavljao funkciju pomoćnika glavnog i odgovornog urednika. Televizijsku karijeru nastavio je na Trećem kanalu RTS-a, a potom i na Prvom programu RTS-a, gde je kao autor, urednik i voditelj realizovao brojne emisije. Među njima su “Baš lično“, “Nedeljno popodne“, “Maksimum“, “Kolporter“, kao i više emisija na Drugom programu Radio Beograda. Autor je i scenarista, kao i pokretač više programskih segmenata na RTS-u i YU-info kanalu.
Gajović je uređivao i pisao scenarije za programske večeri muzičkih festivala MESAM, Sunčane skale i Budvanski festival, a okušao se i u pozorištu, nastupajući u mjuziklima “Kosa” i “Ziger-Zager” na sceni Ateljea 212. Bio je i portparol mlade fudbalske reprezentacije Jugoslavije (1996–1998), kao i dugogodišnji sportski radnik i portparol OFK Beograd.
Oktobra 2005. godine radio je kao konsultant, savjetnik i glavni urednik za program RTV “Stankom“, a potom i kao urednik u Izdavačkom preduzeću “Laguna”. Zastupljen je u publikaciji “Ko je ko u Srbiji“. Član je UNS-a, Udruženja književnika Srbije i Udruženja televizijskih eksperata (UTE).
Dobitnik je brojnih nagrada i priznanja, među kojima su Zlatna značka Kulturno-prosvjetne zajednice Srbije, “Zlatni beočug” Kulturno-prosvjetne zajednice Beograda, VIP nagrada Beogradskog festivala igre, Politikina godišnja nagrada “Hupe“, kao i više domaćih i međunarodnih priznanja za doprinos kulturi, umjetnosti i medijima.
Među njegovim objavljenim naslovima su: “Tri drame za njeno rame” – zbirka drama u kojima se kroz istorijske i metafizičke teme propituju moć i identitet, “Ozna sve dozna” – roman koji kombinuje stvarne događaje i autorovu fikciju, “Prvi srpski tajkun” – politički triler inspirisan istinitim događajima i periodom socijalističke Jugoslavije, “Za društvo u ćošku” – priče o kafanskoj boemiji i legendama narodne muzike, “Nazdravimo prijatelji(ma)” – biografske priče o deset izuzetnih muzičara i “Veliki istorijski vremeplov” – popularno-naučna knjiga o značajnim datumima u istoriji čovječanstva. Ove knjige pokazuju Gajovićevu širinu interesovanja i pripovjedačku vještinu, od publicistike i istorijskih razmišljanja do fikcije i dramaturgije.
O knjizi, “Pravila igre“, Aleksandar Gajović kaže: “Žena koju sam tada, sasvim slučajno otkrio, zaneto pratio i znatiželjnim pogledom proučavao, bila je van svake sumnje slika i prilika čuvenog “Slavuja sa Anda”, kako su inače vokalnu solistkinju Imu Sumak nazvali svetski mediji, ali i milioni muškaraca koje je svojim magičnim i nebeskem glasom decenijama opčinjavala u prvoj polovini dvadesetog veka.“
Upoznajte šezdesete, muzičku i pozorišnu scenu Beograda: “Pravila igre” donose priču o ljubavi mladog momka i znatno starije žene. Roman “Pravila igre” Aleksandra Gajovića vodi čitatelje kroz društveni i kulturni pejzaž Beograda šezdesetih godina. Knjiga detaljno prikazuje muzičku i pozorišnu scenu tadašnjeg Beograda, uključujući iskustva autora iz mjuzikla “Kosa“. Kroz knjigu upoznajemo i mladog Aleksandra u periodu kada je učestvovao u mjuziklu “Kosa“, kada je sa 16 godina počeo da zarađuje i postao “glavni frajer u gradu“. Sve to daje kontekst njegovim sjećanjima i junakovim postupcima, a istovremeno uvodi humor i nostalgičnu atmosferu. “Pravila igre” nisu samo priča o ljubavi. Naslov knjige označava pravila koja je starija žena postavila svom mlađem ljubavniku. To je priča o prvim iskustvima, otvorenom braku i sazrijevanju kroz ljubav i životne lekcije.
Aleksandar Gajović je u Beogradu završio osnovnu i srednju školu i diplomirao na Pravnom fakultetu. On priča: “Nisam bio bogzna kakav đak, završio sam ovu školu u kraju, pored kafića, ‘Drinku Pavlović’. Na svaku moju lošu ocenu je reagovala ljutito. Bežao sam iz škole, i to iz sve snage, zato sam morao i da menjam školu. Upisao sam Prvu beogradsku gimnaziju, a onda me je, na majčin predlog, otac ispisao iz nje. (…) Tad sam trenirao fudbal u OFK Beograd i meni je to bilo sve. Kakva škola… Prebacili su me iz Prve u Četrnaestu gimnaziju. Valjda su mislili što dalje. A nije bila daleko, kod Kalenić pijace je. Ne znam da li postoji Petnaesta, tada je Četrnaesta bila poslednja. E, tamo sam bio mnogo bolji đak. (…) U to vreme, sa 16 godina sam postao član plemena “Kose” Ateljea 212, odigrali smo više od 200 predstava i obišli celu Jugoslaviju. (…) Živeo sam na račun roditelja i igrao u “Kosi”. Na račun toga, profesori u školi su počeli da se opuštaju, a ja sam im, moram da ti priznam, davao karte za predstavu. Tako sam ti ja završio tu gimnaziju nekako, zahvaljujući svojim vezama, i upisao pravni fakultet. Zahvaljujući “Kosi”, putovao sam i bilo mi je predivno. A studije? Ako izađem na ispit, izašao sam, ako ne, nije ni važno, važna mi je bila “Kosa” i honorar koji sam dobio. Pet godina je trajalo to moje drugovanje u plemenu, a onda je došla treća godina fakulteta i ja sam morao ozbiljnije da shvatim studiranje. Pritisnuo sam i diplomirao. Odlučio sam se za prava verovatno zbog oca. Mislio sam da mogu da se bavim advokaturom, ali vraga. Počeo sam da pišem u školskom časopisu i, verujte mi, nije bilo većeg oduševljenja nego kad se objavi moj tekst. Shvatio sam da neću ići očevim putem, koji je on već na neki način utro za mene, pa sam se okrenuo novinarstvu.” (Kurir, 16. 6. 2024. godine)
O Aleksandru Gajoviću bi se moglo pisati danima, zato je mnogo jednostavnije, vrijednije i svrsishodnije čitati njegove radove.
Foto: Dafina Dostanić
https://www.multimedia-music.com /
